De Breuk en de Kroon

Een rijk, een breuk

Lang geleden vormden Noord en Zuid één rijk. Mensen bouwden steden, verkenden andere werelden en legden wegen aan tussen hun nederzettingen. In het hart van dat rijk stond een kroon, gemaakt om de verbinding tussen die werelden te bewaken.

Generaties lang bleef die kroon onaangeroerd.

Tot iemand haar wilde dragen.

Wie dat was, weet niemand meer. De overgebleven geschriften spreken elkaar tegen. Sommige noemen een koning die zijn volk wilde beschermen. Andere beschrijven een heerser die zelfs de dood wilde onderwerpen.

Over wat er daarna gebeurde, zijn ze het eens.

De grond scheurde. De poorten naar andere werelden sloten. Een enorme muur verdeelde het rijk in tweeën. Aan beide kanten verdwenen complete nederzettingen uit de geschiedenis.

De gebeurtenis werd de Breuk genoemd.

De reizigers

Sindsdien komen er nieuwe reizigers naar de oude binnenplaats met haar paarse daken. Sommigen zoeken rijkdom. Anderen vluchten voor hun verleden, willen iemand terugvinden of dromen van een eigen thuis. Boven het plein wacht een oude hoed, het laatste voorwerp dat de Breuk lijkt te begrijpen.

Bij iedere nieuwe cyclus wacht hij.

De hoed roept de reizigers één voor één naar voren en wijst hun een kant van de wereld toe: Noord of Zuid. Hij geeft geen uitleg. Oude vrienden kunnen tegenover elkaar terechtkomen. Vreemden moeten ineens op elkaar vertrouwen.

Pas wanneer de aanwezige reizigers hun bestemming kennen, opent de wereldbol de weg naar het nieuwe land.

Het eerste uur rust er nog een laatste bescherming op hen. Wie valt, kan opnieuw opstaan, al blijft wat hij bij zich droeg achter op de plek van zijn dood. Daarna vervaagt de bescherming.

Vanaf dat moment heeft ieder leven gewicht.

Het oude zegel

Aan beide kanten van de muur ontstaat een nieuwe samenleving. Huizen worden dorpen. Dorpen krijgen leiders. Mensen sluiten verbonden, bewaren geheimen en doen beloftes die later moeilijk blijken te houden. Een gedeelde kant van de muur maakt vertrouwen waardevol — en verraad mogelijk.

Ondertussen begint het oude zegel te verzwakken.

Eerst opent de weg naar de Nether. Zelfs daar blijft de scheiding tussen Noord en Zuid bestaan. Later begint de muur te beven. Wanneer hij uiteindelijk valt, ontmoeten twee samenlevingen elkaar die tot dan toe alleen hun eigen verhaal kenden.

Wat volgt, bepalen de bewoners zelf.

Handel. Vriendschap. Onderhandelingen. Oorlog.

Een laatste kans

Wanneer ook de End toegankelijk wordt, nadert de cyclus zijn einde. Maar voor enkele gevallen reizigers bestaat nog één mogelijkheid.

Wie vóór het terugkeertoernooi zijn leven verliest, kan op het Eiland van de Gevallenen belanden. Daar blijft één laatste leven over. De wereld aan de andere kant gaat verder zonder hen, terwijl zij moeten overleven met de mensen die hetzelfde lot hebben ondergaan.

Wanneer het oude Colosseum zijn poorten opent, kunnen vijf gelote groepen ieder één terugkeerplek verdienen. De duels worden met gelijke uitrusting uitgevochten. Iedere groep levert één winnaar.

Na hun terugkeer sluit het eiland. Vanaf dan is iedere dood definitief.

De kroon wacht

Uiteindelijk worden de overlevenden naar de laatste strijd geroepen. De veilige ruimte wordt steeds kleiner. Alle gemaakte afspraken, verzamelde rijkdom en opgebouwde macht komen samen op een plek waar steeds minder ruimte overblijft.

De kroon wacht op één overlevende.

Diens naam wordt vastgelegd in het monument op de binnenplaats. Het land maakt plaats voor een volgende cyclus, maar het monument blijft staan. Nieuwe reizigers kunnen er lezen wie hen voorgingen.

En boven de lege stoel wacht de hoed.

Want niemand heeft ooit ontdekt waarom de kroon de wereld telkens opnieuw laat beginnen.

Misschien zoekt zij nog steeds een waardige drager.

Misschien probeert zij iets te herinneren.